Οι άνθρωποι ξεμαθαίνουν να δωρίζουν, ακόμα και τα παιδιά κοιτάζουν καχύποπτα τον δωρητή, σαν το δώρο να είναι κόλπο για να πουληθούν βούρτσες ή σαπούνια. Αντί για αυτό οι άνθρωποι κάνουν ελεημοσύνη, διευθυνόμενη φιλανθρωπία που σκεπάζει πραγματικά ορατές πληγές της κοινωνίας. Ακόμα και το προσωπικό δώρο έχει ξεπέσει σε μια κοινωνική λειτουργία που την ασκεί κανείς απρόθυμα, με πολύ προσεκτικό λογάριασμα του απαιτούμενου χρηματικού ποσού, με σκεπτική εκτίμηση του άλλου, και με όσο το δυνατόν μικρότερη προσπάθεια. Το πραγματικό δώρισμα σημαίνει για τον δωρητή να διαλέξει ένα δώρο για τον άλλο, να δαπανήσει χρόνο, να σκεφτεί τί θα μπορούσε να δώσει χαρά στον δωριζόμενο, να ξεφύγει από το δρόμο του, να σκεφτεί δηλαδή τον άλλον σαν υποκείμενο, ήτοι το ακριβώς αντίθετο της ελεημοσύνης. Για αυτό όμως τελικά πολύ λίγοι είναι ικανοί. Στην καλύτερη περίπτωση οι άνθρωποι δωρίζουν αυτό που θα επιθυμούσαν οι ίδιοι για τον εαυτό τους, μόνο που επιλέγουν με μια ή και με δύο αποχρώσεις χειρότερα. Η απόλυτη παρακμή του δωρίσματος, αντικατοπτρίζεται στην αλγεινή επινόηση των ειδών δώρων, τα οποία αποβλέπουν στο ότι δεν ξέρει κανείς τι να δωρίσει, επειδή στην πραγματικότητα δεν θέλει. Αυτά τα εμπορεύματα είναι άσχετα ακριβώς όπως και οι αγοραστές τους. Το ίδιο και η επιφύλαξη για αλλαγή, που σημαίνει, πάρε εδώ αυτό το πράγμα και αν δεν σου αρέσει μου είναι αδιάφορο, πήγαινε και άλλαξε το και πάρε κάτι άλλο αντί για αυτό.
Εκείνη η παλιά παροιμία για το πρωινό πουλί που πιάνει το σκουλήκι, το μόνο που αποδεικνύει είναι ότι το σκουλήκι δεν έπρεπε να σηκωθεί από το κρεβάτι του.
Όλοι ανάγουν την όραση στο πυρ γιατί αγνοούν την αιτία του φαινομένου. Όταν δηλ. πιέζεται ή τρίβεται ο οφθαλμός, φαίνεται ότι σπινθηροβολεί. Αλλά αυτό φυσικά συμβαίνει στο σκότος, ή όταν κλείνουμε τα βλέφαρα, διότι τότε γίνεται σκότος. Αλλά τούτο το φαινόμενο έχει και άλλη δυσκολία• εάν δηλαδή δεν είναι δυνατόν, όταν κάποιος αισθάνεται και βλέπει, να μη αντιλαμβάνεται αν αγνοία του αυτό που βλέπει, πρέπει να βλέπει το ίδιο το μάτι τον εαυτό του. Γιατί λοιπόν αυτό δεν συμβαίνει στον οφθαλμό όταν ηρεμεί; Τα αίτια τούτου και την λύσιν των αποριών και του φαινομενικού γεγονότος ότι η όραση λοιπόν είναι πυρ, αυτό μπορούμε να το βρούμε και ως εξής: Τα λεία δηλαδή σώματα είναι φυσικό να λάμπουν στο σκοτάδι, χωρίς όμως να παράγουν φως, Και αυτό το μέρος του οφθαλμού το λεγόμενο μέσον και μαύρο βλέπουμε ότι είναι γυαλιστερό. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείτε όταν το μάτι τρίβεται, και αυτό το προκαλεί η ταχύτητα της τριβής, Για αυτό και το φαινόμενο δεν παρατηρείται, εάν δεν τριφτεί γρήγορα ή εάν δεν συμβαίνει αυτό στο σκοτάδι. Γιατί το λείο μόνο στο σκοτάδι λάμπει, όπως τα κεφάλια μερικών ψαριών και το μελάνι της σουπιάς. ο Εμπεδοκλής όμως λέει και γράφτηκε και στον Τιμαίο, ότι εάν η όραση ήταν πυρ, καθώς και εάν η όραση δημιουργούταν γιατί το φώς βγαίνει από το μάτι όπως το φώς βγαίνει από τον φανό, γιατί δεν βλέπει στο σκοτάδι; Το να λέει κάποιος όπως ο Τιμαίος, ότι το φως σβήνεται στο σκοτάδι, αφού βγει απο το μάτι, είναι παντελής κενολογία. Γιατί τί σημαίνει απόσβεσις φωτός; Το θερμό και το ξηρό αληθώς μηδενίζονται από το ψυχρό και του υγρό, καθώς φαίνεται στο πυρ των αναμμένων ανθράκων και στην φλόγα. Αλλά ούτε στο ένα, ούτε στο άλλο από τα στοιχεία αυτά φαίνεται ότι υπάρχει στο φως. Εάν δε υπάρχει μεν, αλλά ένεκα της σμικρότητός του διαφεύγει της αντίληψής μας, έπρεπε την ημέρα, όταν βρέχει, να σβήνεi το φως και όταν υπάρχει παγετός να γίνεται περισσότερο σκοτάδι.
Ο Δημόκριτος λέει ότι η όραση είναι νερό, αλλά κακώς νομίζει ότι η όραση είναι αντανάκλαση του αντικειμένου. Παράδοξο είναι και το ότι δεν αναρωτήθηκε γιατί μόνος ο οφθαλμός βλέπει και κανένα από τα άλλα σώματα που σχηματίζουν είδωλα αντανάκλασης. Το ότι λοιπόν η όραση είναι από νερό, είναι αληθές, αλλ' όμως βλέπουμε όχι γιατί αυτή είναι νερό, αλλά γιατί είναι διαφανής, και το διαφανές είναι ιδιότητα κοινή σε αυτό και στον αέρα. Αλλά το ύδωρ φυλάσσεται ευκολότερα και είναι πυκνότερο από τον αέρα, και διά τούτο η κόρη και το μάτι είναι από νερό. Αυτό δε είναι φανερό και από τα γεγονότα : Διότι εκείνο που χύνεται από τα μάτια, όταν καταστρέφονται, είναι νερό• και εις τα αρτιγενή ζώα η κόρη έχει υπερβολική λαμπρότητα και στιλπνότητα, ενώ το λευκό του ματιού στα ζώα που έχουν αίμα είναι πυκνό και παχύ. Και αυτό συμβαίνει για να διατηρείται το υγρό χωρίς να πήζει, και διά αυτό ο οφθαλμός είναι το μέρος του σώματος το πλέον ανθεκτικό στο κρύο, γιατί κανείς δεν έχει αισθανθεί ακόμα ρίγος στα βλέφαρα• Είναι όμως εντελώς παράλογο αυτό που λέγεται, ότι δηλαδή όραση προέρχεται απο το μάτι που βλεπει με κάτι που βγαίνει απο το μάτι και επεκτείνεται μέχρι τα άστρα, ή ότι αφού βγεί απο το μάτι, συνδιάζεται σε κάποια απόσταση με το εξωτερικό φως, (όπως λένε κάποιοι), θα ήταν πραγματικά καλύτερα αν έλεγαν ότι ο συνδυασμός αυτός γίνεται μέσα στο μάτι. Αλλά και αυτό είναι ανοησία.
Είναι το Piccolo. Ασπρόμαυρο είναι, όπως το βινύλιο που παίζει τζαζ και reggae. ΄Εγχρωμο είναι όπως οι σκέψεις και οι αναμνήσεις των θαμώνων. Φιλικό, όπως ο ζεστός καφές και το τοστ με την ομελέτα ανακατεμένη με το φρέσκο γάλα και το πολύχρωμο πιπέρι.
Εδώ πίνω και εγώ τον καφέ μου τα δροσερά πρωινά αυτής της τεράστιας πόλης. Σε ένα μικρό, απόμερο μαγαζί, που κάποτε ήταν αποθήκη, ενός κοντινού Αγγλικανικού ναού.
Στο φιλόξενο χώρο, τα κορίτσια πίνουν καφέ και γέρνουν το κεφάλι στο πλάι νυσταγμένες ακόμα αλλά έτοιμες απρόθυμα να αντιμετωπίσουν τη νέα ημέρα. Οι υπόλοιποι...καπνιστές, στο στενό πεζοδρόμιο. Με τη βροχή μερικές φορές. Με τους περαστικούς να ενοχλούνται από το καπνό.
Και μόλις ένα τετράγωνο παρακάτω, η φασαρία και η πολυκοσμία της κεντρικής οδού με τα ακριβά μαγαζιά και το πρωινό μποτιλιάρισμα, φαίνονται σαν φόντο σε κάποια κακοτραβηγμένη φωτογραφία.
Λόγω του ότι έχω μια μακριά γενειάδα και άσπρα μαλλιά, πολλά παιδιά, όταν με βλέπουν, με φωνάζουν Άγιο Βασίλη. Προσπαθώ ανεπιτυχώς να τους εξηγήσω ότι είμαι ο αδελφός του Άγιου Βασίλη και ότι η δουλειά μου είναι να επιβλέπω τα παιδιά, να παρατηρώ αν είναι καλοί μαθητές, αν φέρονται καλά στους συμμαθητές τους και αν ακούν τις συμβουλές των γονιών τους. Τους λέω ότι, μετά, θα αναφέρω τα πάντα στον Άγιο Βασίλη και εκείνος θα τους φέρει όμορφα δώρα τα Χριστούγεννα. Μια τέτοια ημέρα, κάποιο από τα παιδιά με ακολούθησε με απορία και όταν με είδε να μπαίνω σε ένα αυτοκίνητο, γύρισε στον πατέρα του και του είπε: « Μπαμπά, ο Άγιος Βασίλης δεν ήλθε με έλκηθρο, ήλθε με ένα αυτοκίνητο».
Αυτή είναι μια μορφή των Χριστουγέννων, με τις εικόνες που της αντιστοιχούν. Ο Άγιος Βασίλης είναι μια φιγούρα της αγοράς . Είναι ο παχουλός γηραιός άνδρας ο οποίος προσπαθεί να σαγηνεύσει τα παιδιά, έτσι ώστε να αναγκασθούν οι γονείς τους να τους αγοράσουν δώρα. Η μνήμη την οποία αντανακλά είναι του Αγίου Νικολάου, ο οποίος επίσης έφερνε δώρα, αλλά σήμερα έχει εξαφανισθεί παραχωρώντας τη θέση του στην παιδική φιγούρα ενός καλοπροαίρετου, αγαθού γηραιού άνδρα ο οποίος βγάζει εκπλήξεις από το σάκο του προαγορασμένα αντικείμενα, τοποθετημένα στο σάκο. Καθώς κάθε σπίτι έχει τηλεόραση ενώ το ψωμί μπορεί να λείπει, αλλά η τηλεόραση ποτέ τα παιδιά των φτωχών βλέπουν τον Άγιο Βασίλη και ονειρεύονται το μαγικό κόσμο που τους δείχνει, γεμάτο δώρα, παιδικά αυτοκίνητα, κούκλες και ηλεκτρονικά παιχνίδια, στον οποίο σπάνια μπορούν να έχουν πρόσβαση. Και υποφέρουν για αυτό, παρά τη λάμψη στα μάτια τους. Η αγορά είναι ο νέος θεός ο οποίος απαιτεί υποταγή από όλους. Γι'αυτό τα παιδιά πιέζουν τους γονείς τους για να σταματήσει ο Άγιος Βασίλης στο «δικό τους» σπίτι. Μετά υποφέρουν οι γονείς, γιατί δεν μπορούν να εκπληρώσουν τις επιθυμίες των παιδιών τους που έχουν ξελογιαστεί από τα τόσα αντικείμενα-φετίχ που τους δείχνει ο Άγιος Βασίλης.
Η αγορά αποτελεί μια από τις κυριότερες δημιουργίες. Υπήρξαν και υπάρχουν πολλές μορφές αγοράς. Η δική μας, καπιταλιστικού τύπου, χαρακτηρίζεται από τον αποκλεισμό και επομένως αποτελεί ένα θύτη ατόμων και επιχειρήσεων. Είναι πλήρως ανταγωνιστική και καθόλου αλληλέγγυα. Μόνο αυτοί οι οποίοι παράγουν και καταναλώνουν έχουν σημασία. Οι φτωχοί πρέπει να ικανοποιούνται με ψίχουλα ή να ζουν άσχημα στο περιθώριο της κοινωνίας. Τα Χριστούγεννα, ο Άγιος Βασίλης είναι η κεντρική καταναλωτική φυσιογνωμία για όσους είναι μέσα στο σύστημα και μπορούν να πληρώσουν.
Η γέννηση του βρέφους Ιησού είναι διαφορετική. Γεννήθηκε σε μια ταπεινή και σεμνή οικογένεια. Τη στιγμή της γέννησής του, ανάμεσα στα ζώα, οι άγγελοι τραγουδούσαν στον ουρανό, οι βοσκοί είχαν καθηλωθεί από τα συναισθήματα και κάποιοι σοφοί ήλθαν από μακριά για να τον χαιρετήσουν. Όταν μεγάλωσε έγινε ένας εκπληκτικός αφηγητής ιστοριών και ένας περιπλανώμενος προσκυνητής με το μήνυμα της πλήρους συμπερίληψης όλων, ξεκινώντας από τους φτωχούς, τους οποίους αποκαλούσε «ευλογημένους». Όσοι διατηρούν την ιερή μνήμη του, ακούν τη νύχτα των Χριστουγέννων την ιστορία της γέννησής του και γιορτάζουν μια ανθρωπιστική παρουσία του Θεού, ο οποίος πήρε τη μορφή ενός παιδιού. Και τον τιμούν γευματίζοντας με την οικογένεια και τους φίλους τους. Εδώ δεν υπάρχει ούτε αγορά, ούτε αποκλεισμένοι, μόνο φως, ευτυχία και αλληλεγγύη. Η ανταλλαγή δώρων συμβολίζει το μεγαλύτερο δώρο που μας έδωσε ο Θεός: τον εαυτό του με τη μορφή ενός παιδιού. Καλλιεργεί μέσα μας την ελπίδα ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τον Άγιο Βασίλη, ο οποίος δεν μας πουλάει τίποτα παραπάνω από ψευδαισθήσεις.
Ο Ντον Πέτρο Κασανταλίγκα, βλέποντας το θείο βρέφος έγραψε: «Δεν έχω δει αυτό το αστέρι, αλλά έχω δει έναν πολύ φτωχό Θεό. Η Μαρία είχε επίγνωση, όπως επίγνωση είχε η νύχτα. Και ο βασιλιάς Ηρώδης ήταν για πάντα φοβισμένος ». Ο βασιλιάς Ηρώδης δεν είναι πλέον ένα πρόσωπο, αλλά ένα σύστημα το οποίο συνεχίζει να θυσιάζει ανθρώπινες υπάρξεις στο βωμό ενός μοναχικού καταναλωτισμού.
Ο Leonardo Boff είναι καθηγητής πανεπιστημίου στη Θεολογία και τη Φιλοσοφία και υπήρξε ένας εκ των θεμελιωτών της Θεολογίας της Απελευθέρωσης στη Βραζιλία.
Όλοι όσοι χρησιμοποίησαν την ισχύ για να περιορίσουν την ελευθερία, προχώρησαν τόσο μακριά, ώστε να αντιπαθήσουν ακόμα και την ελευθερία της διαμαρτυρίας ˙ αλλά δεν ακούστηκε ποτέ μέχρι τώρα να έχει αμφισβητηθεί, σε έναν άνθρωπο που τον βασανίζουν, η ελευθερία να φωνάζει όσο δυνατά θεωρεί ότι ταιριάζει στην περίπτωσή του.
Πρέπει να δημιουργήσω το δικό μου σύστημα ή να είμαι δούλος στο σύστημα κάποιου άλλου. Δεν θέλω να διαλογίζομαι ή να συγκρίνω, δικό μου καθήκον είναι να δημιουργώ. Γ. Μπλαίηκ
Ελεύθερη ένωση Η γυναίκα μου με μαλλιά φωτιάς από ξύλο. Η γυναίκα μου με σκέψεις αστραπών της ζέστης. Με δόντια αποτυπώματα άσπρου ποντικού πάνω στη γη. Με γλώσσα πέτρας απίστευτης. Η γυναίκα μου με καρπούς χεριών από σπίρτα. Η γυναίκα μου με λαιμό χρυσής κοιλάδας. Η γυναίκα μου με ράχη πουλιού που φεύγει κατακόρυφα. Η γυναίκα μου με αιδοίο καθρέφτη. Η γυναίκα μου με μάτια σαβάνας. Με μάτια στο ύψος του νερού, στο ύψος του αέρα, της γης και της φωτιάς.
Τον πόνο αυτό τον δημιούργησε μόνος του, είναι δικός του πόνος. Μιλάω για πάθος και η λέξη αρχικά παραπέμπει στο μαρτύριο. Είναι ο τρόπος να βρίσκεις το πνεύμα σου μέσα από αυτό. Αυτό – εκλεγμένο. Αυτό – δημιούργητο, και όλο αυτό για να πυροδοτήσει μια φλόγα αυθεντικής έκστασης σε έναν έρημο τόπο γύρο του. Ουσιαστικά καταστρέφεται από αυτό, αλλά γνωρίζει ένα θηριώδες πάθος που οι περισσότεροι δεν έχουν καμιά τέτοια ευκαιρία σε ολόκληρη τη ζωή τους. Αυτός κάλπασε μέσα από τη λατρεία του, χωρίς λατρεία μαραζώνεις.
Τελικά η συνέντευξή μας ήταν η τελευταία εκπομπή του H.O.P.E. στον 902. Τον πήραν απλά και του είπαν : ξέρεις βέβαια οτι αυτή η εκπομπή σου ήταν η τελευταία !!!! Τέλος πάντων, ο (H.O.P.E. = Hold On Protest Evermore)Συνεχίζει να κάνει τις ρηξικέλευθες ζωγραφιές του στους τοίχους της Αθήνας, και "Yarabbi Glorius" κάπου αλλού θα βρεί να στεγάσει την εκπομπή του ?!?!?! Η σελίδα του είναι : http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=125829997
